Wiek filozofów
Schyłek XVII wieku to moment narodzin niejednorodnego ruchu umysłowego, a więc początek epoki zwanej oświeceniem, na który składało się wiele sprzecznych poglądów. Kształtował się zespół idei nastawionych krytycznie wobec ustroju feudalnego, uprzywilejowanej pozycji szlachty i duchowieństwa, bowiem zwolennicy nowego nurtu wywodzili się głównie ze wzbogaconego mieszczaństwa. Ludzie oświecenia stali się bardziej sceptyczni, krytyczni wobec dotychczasowych autorytetów i tradycji, a jednocześnie proponowali nowe rozwiązania ustrojowe, społeczne i kulturowe. Jeszcze nigdy w czasach nowożytnych filozofowie nie spotkali się z tak powszechnym uznaniem. Stali się oni wyrazicielami opinii publicznej, dla której filozof był przyzwoitym człowiekiem, który zawsze kieruje się rozumem. Za najsłynniejszego filozofa tamtych czasów uznaje się Woltera, który cieszył się olbrzymią sławą i dużymi wpływami, dlatego też został nazwany królem filozofów. W swoich dziełach ostro krytykował fanatyzm religijny, ciemnotę, uprzywilejowanie kleru oraz szlachty. Protestował także przeciwko wyzyskowi chłopów i żądał równości praw.