Filozofia polityczna oświecenia
W okresie oświecenia stworzono koncepcję społecznych praw naturalnych, czyli tych, które człowiek otrzymuje od natury, a nie z łaski króla. Uważano że są one niepodważalne i nikomu nie powinny zostać odebrane. Zaliczano do nich wolność osobistą, równość wobec prawa, a także nienaruszalność majątku prywatnego. Zasadę panowania monarchów z łaski bożej zastąpiła w oświeceniu idea umowy społecznej. Zgodnie z nią najwyższą, czyli suwerenną, władzę ma lud (naród) państwa, który zawiera umowę z władcą. Obie strony zobowiązane są do przestrzegania określonych zasad. Jeśli panujący je łamie, lud ma prawo pozbawić go władzy. Poglądy takie głosili Locke i Rousseau. Ten drugi w swoim dziele głosił zasadę równości wszystkich ludzi, czyli egalitaryzm, a także pogląd, że jedyną suwerenną władze w państwie stanowi ogół społeczeństwa. Za najlepszy ustrój uważał on republikę, w której obywatele wybierają reprezentujących ich urzędników. Została sformułowana zasada trójpodziału władzy, która dzieliła się na władze ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Nie wszyscy jednak byli zwolennikami tego typu ustroju. Innym rodzajem była monarcha, na której czele stał monarcha oświecony. Kierując się swoją wiedzą powinien on dążyć do przeprowadzenia reform w kraju mających na celu polepszenie sytuacji.