Literatura
W literaturze okresu oświecenia można wyróżnić trzy równolegle istniejące gatunki - klasycyzm, sentymentalizm, i rokoko. Literatura klasycyzmu stawiała sobie ambitne cele wychowawcze i pełniła funkcję edukacyjną, Zgodnie z założeniami epoki wierzono w możliwość ukształtowania człowieka, zakładano bowiem, że postępuje on źle, gdyż nie zna prawdy lub przyjmuje za pewnik fałszywe, powszechnie używane tezy. Należy mu zatem pokazać prawdę, posługując się właśnie literaturą. Twórcy klasycyzmu pisali ody, bajki, satyry, poematy heroikomiczne, czy komedie, a więc wykorzystywali gatunki literackie znane od dawna. Literatura sentymentalna koncentrowała się na ukazywaniu wewnętrznego, często skomplikowanego i pełnego sprzeczności życia człowieka. Jej twórcy przedstawiali autentyczne uczucia nieograniczone narzuconymi wzorcami czy przedziałami stanowymi. W literaturze sentymentalnej, którą od wieków reprezentuje znana sielanka, ukształtował się też nowy gatunek - powieść sentymentalna. Wytworna, subtelna, nakierowana głównie na rozrywkę była natomiast literatura rokokowa. Najbardziej widoczne jest to w komediach i librettach oper tamtych czasów. Najważniejszą, podstawową wartością było piękno i możliwość obcowania ze sztuką. Pisano głównie krótkie, wierszowane utwory.