Rozwój nauki
Filozofowie oświecenia zajmowali się między innymi teorią poznania. Zastanawiali się, skąd pochodzi wiedza. W XVIII wieku dominował racjonalizm, znany z prac wielkiego myśliciela poprzedniego stulecia - Kartezjusza, który dowodził że głównym źródłem poznania jest rozum ludzki. Odmienny pogląd reprezentowali empiryści, do których należeli przede wszystkim filozofowie angielscy. Według nich wiedza ludzka i poznanie wynika z doświadczeń zewnętrznych, zmysłowych, poddawanych autorefleksji. Prekursorem tego nurtu był John Locke, który nazwał umysł białą kartą, która zapełnia się treścią wraz z rozpoczęciem życia i poddawaniem umysłu nowym doświadczeniom. Empirystą był także najwybitniejszy naukowiec epoki, Isaac Newton, który sformułował między innymi zasady dynamiki i prawo powszechnego ciążenia, które stanowiły podstawy fizyki aż do czasów odkryć Einsteina. Do wielkich uczonych epoki oświecenia należał także szwedzki lekarz i botanik Karol Linneusz. Jako pierwszy w czasach nowożytnych dokonał klasyfikacji roślin i zwierząt. Twórcą nowoczesnej chemii był natomiast Antoine Lavoisier, do którego licznych osiągnięć należy między innymi analiza chemiczna powietrza, rozkładu wody na pierwiastki oraz wyjaśnieniu roli tlenu w procesie spalania.